Naisip mo na ba kung may mga nilalang na tila galing sa isang pelikulang science fiction ngunit lumalangoy pala sa sarili nating planeta? Lumalabas na sa pinakamadilim at pinakamalayong sulok ng mga karagatan ay may nakatirang isang hayop na tila gawa sa salamin , na lumalaban sa lahat ng inaakala nating alam natin tungkol sa kung paano nagtatago ang mga nabubuhay na nilalang sa kailaliman.
Pinag-uusapan natin ang mga cephalopod na nakabuo ng matinding biyolohikal na adaptasyon upang mabuhay kung saan ang liwanag ay isa na lamang malayong alaala. Ang mga tunay na marine phantom na ito ay hindi makapagsalita ang sinumang eksperto, dahil ang kanilang mga katawan ay halos translucent, na nagpapakita ng ilan sa kanilang mga panloob na organo sa isang kamangha-manghang pagpapakita ng kalikasan.
Ang Kamangha-manghang Pugita na Salamin
Isa sa mga hiyas ng mga ekspedisyon sa ilalim ng dagat ay ang tinatawag na glass octopus, na ang siyentipikong pangalan ay Vitreledonella richardi . Bagama't alam na ng agham ang pag-iral nito simula pa noong 1918, napakahirap itong kunan ng video o litrato dahil sa malupit na kalaliman kung saan ito naninirahan. Kamakailan lamang, nagawa itong kunan ng larawan ng Schmidt Ocean Institute sa Gitnang Pasipiko, partikular na sa paligid ng arkipelago ng Phoenix Islands.
Ang hayop na ito ay isang tunay na kababalaghan ng ebolusyon. Ang mala-gulanit nitong katawan ay halos hindi nakikita, isang napakatalinong estratehiya sa kaligtasan na pumipigil sa mga mandaragit na matukoy ito. Ang tanging mga bagay na sumisira sa ganap na transparency na ito ay ang mga mata, digestive tract, at optic nerve nito, na nananatiling malabo.
Kung susuriin natin ang mga detalye, ang cephalopod na ito ay may ilang kakaibang katangian: mayroon itong mga parihabang mata , isang bagay na bihirang makita sa kaharian ng hayop. Kung tungkol sa laki nito, ang mantle nito ay maaaring umabot ng humigit-kumulang 11 sentimetro, habang ang isang nasa hustong gulang na ispesimen ay maaaring umabot sa kabuuang haba na 45 sentimetro.
Ang tirahan nito ay pangunahing nasa mga tropikal at subtropikal na sona. Karaniwan itong matatagpuan sa lalim na 200 at 1.000 metro, bagama't ipinapahiwatig ng datos ng IUCN na ang ilang populasyon ay maaaring bumaba sa lalim na hanggang 3.000 metro. Bukod pa rito, ini-incubate ng mga babae ang mga embryo sa loob ng mga itlog, pinapanatili ang mga ito sa kanilang mga katawan hanggang sa mapisa.
Ang misteryo ng Microeledone galapagensis
Pero sandali lang, hindi pa doon nagtatapos ang kwento ng mga transparent na pugita. Mga 1.773 metro sa ibaba ng Darwin Island sa Galápagos, natuklasan ang isang uri ng hayop na hindi lumitaw sa anumang katalogo: Microeledone galapagensis . Ang pagtuklas na ito, na pinangunahan ni Janet R. Voight at ng Field Museum sa Chicago, ay nagpabago sa modernong zoology.
Sa unang tingin, para itong isang maliit, medyo pandak na pugita na may maiikling braso at kakaunti ang mga sumususo. Ang talagang nakakamangha sa mga siyentipiko ay ang balat nito sa likod ay halos walang pigment , na nagbibigay dito ng mala-langit na anyo na lubos na nagpapaiba dito sa pinakamalapit nitong kamag-anak.
Sa pagsusuri nito gamit ang microCT (isang lubos na tumpak na computed tomography scan), natuklasan ng mga eksperto ang isang bagay na lubhang kakaiba: ang hayop ay nagpapakita ng inverted countershading . Nangangahulugan ito na, bagama't ito ay translucent sa labas, ang panloob na dorsal muscle nito ay may napakakapal na pigmentation. Sa esensya, ito ay mapusyaw sa labas at madilim sa loob, ang eksaktong kabaligtaran ng kung paano gumagana ang karamihan sa mga hayop sa dagat.
Heterochrony at Neoteny: ang susi sa kanilang paglitaw
Upang subukang ipaliwanag ang mga anomalyang ito, iminumungkahi ng mga biologist na nangyayari ang isang penomenong tinatawag na heterochrony . Sa madaling salita, ito ay isang pagbabago sa bilis ng pag-unlad ng embryo na nagiging sanhi ng hayop, kahit na isang ganap na gumaganang adulto, na mapanatili ang mga katangiang tipikal ng yugto ng larva nito. Ang prosesong ito, na kilala rin bilang neoteny , ay magpapaliwanag kung bakit mayroon itong napakaikling braso at kawalan ng kulay ng balat.
Ang pagtuklas na ito ay nagkaroon ng malalim na epekto sa taxonomy, na nagtulak sa muling pagsulat ng kahulugan ng pamilyang Megaleledonidae, dahil ang mga kritikal na kawalan na dating itinuturing na mandatory para sa grupong ito ay natukoy na:
- Kawalan ng bulsa ng tintaHindi kayang ilunsad ng hayop ang klasikong madilim na ulap upang ipagtanggol ang sarili.
- Kawalan ng diverticulum ng pananim: Isang kakulangan sa anatomiya na bumabalik sa mga tradisyonal na padron.
- Pinasimpleng morpolohiyaMakinis ang balat nito at kakaunti lang ang bilang ng mga suction cup.
Hanggang ngayon, maraming tanong ang nananatiling walang kasagutan. Hindi natin alam kung ang uri na ito ay endemic sa Galápagos Islands o kung ito ay nakakalat sa buong silangang Pasipiko, ni hindi natin alam ang kinakain o pang-araw-araw na pag-uugali nito. Ipinapaalala nito sa atin na ang sahig ng karagatan ang pangwakas na hangganan at nagsisimula pa lamang tayong matuklasan ang mga misteryo nito.
Ang glass octopus at ang Microeledone galapagensis ay parehong buhay na patunay na ang ebolusyon ay nakakahanap ng mga nakakagulat na paraan upang mabuhay. Sa pamamagitan man ng ganap na transparency o pagbabaligtad ng mga pattern ng kulay, ipinapakita ng mga nilalang na ito na ang biodiversity sa malalim na dagat ay mas malawak at kakaiba kaysa sa ating inaakala, na nag-iiwan ng pinto para sa mga pagtuklas sa genomic sa hinaharap.