Kung mamasyal ka sa mga baybayin ng Monte Hermoso, Pehuén-Co, o Claromecó, malamang na maririnig mo ang tungkol sa isang kakaibang nilalang na gumagalaw sa kailaliman. Ito ang violin fish , na kilala rin bilang guitarfish, at kahit na hindi ito napapansin ng marami, ito ay isang mahalagang elemento sa pagpapanatili ng marine ecosystem.
Sa kasamaang palad, ang uri na ito ay nasa isang napakadelikadong sitwasyon, malapit nang maubos . Bagama't para sa ilang mangingisda, ito ay isang inaasam na tropeo dahil sa pakikipaglaban nito sa kawil, para sa komunidad ng mga siyentipiko, ito ay kumakatawan sa isang agarang hamon sa konserbasyon sa katubigan ng Timog-Kanlurang Atlantiko, na sumasaklaw sa mga teritoryo ng Argentina, Uruguay, at Brazil.
Morpolohiya at natatanging katangian
Sa unang tingin, ang guitarfish ay isang tunay na palaisipan sa ebolusyon. Ang hugis nito ay kahawig ng gitara o biyolin, na pinagsasama ang pinakamahusay sa dalawang mundo: ang harapang bahagi ay halos kapareho ng isang ray, habang ang likurang bahagi ay parang pating lamang. Ang nguso nito ay mahaba at matulis, at mayroon itong matigas na balat na may hanay ng mga tinik sa gitna.
Kung tungkol sa kanilang mga kulay, ang likod ay karaniwang mula sa kulay abong-kayumanggi hanggang sa madilaw-dilaw , minsan ay may mga asul na batik sa isang olibo na background, habang ang tiyan ay puti. Depende sa uri, tulad ng Rhinobatos rhinobatos , maaari silang umabot ng isang metro ang haba, bagama't may mga uri na lumalagpas sa isa't kalahating metro o tumitimbang pa nga ng hanggang 11 kilo.
Tirahan at pagkain
Ang mga hayop na ito ay nag-iisa at mas gustong manirahan sa mabuhangin at maputik na ilalim , karaniwang gumagalaw sa lalim na mula isang metro hanggang 110 metro. Malawak silang nakakalat sa buong silangang Atlantiko, Mediteraneo, at lalo na sa katimugang bahagi ng kontinente ng Amerika.
Ang pagkain nito ay mula sa isang benthic apex predator, ibig sabihin ay kinakain nito ang lahat ng makita nito sa seabed: mga crustacean, mollusk, bulate sa dagat , at maliliit na isda. Ang pinaka-interesante ay ang paraan ng pagkain nito; sa pamamagitan ng paghalo ng sediment gamit ang nguso at palikpik nito, nagsisilbi itong natural na bioturbator , nagbibigay ng oxygen sa seabed at naglalabas ng biktima para sa iba pang mga species, kaya pinapanatili ang balanse ng ecosystem sa ilalim ng dagat.
Isang marupok at masalimuot na siklo ng buhay
Hindi mabilis lumaki ang mga guitarfish, at diyan nakasalalay ang bahagi ng kanilang kahinaan. Ang mga babae ay inaabot ng 7 hanggang 9 na taon upang maabot ang sekswal na kapanahunan , habang ang mga lalaki ay ginagawa ito nang mas maaga, mga 5 o 6 na taong gulang. Sila ay mga viviparous (o ovoviviparous, depende sa uri) na mga hayop na nagpaparami lamang minsan sa isang taon, na may maliliit na supling na nasa pagitan ng 4 at 12 na tuta.
Sa panahon ng pagbubuntis, ang mga embryo ay umaasa sa mga reserba ng itlog, isang mabagal na proseso na ginagawang mahalaga ang bawat babaeng nasa hustong gulang para sa kaligtasan ng uri. Kapansin-pansin, bagama't may mga embryo na may sukat na humigit-kumulang 10 cm na natagpuan sa baybayin ng Buenos Aires, hindi pa natutukoy ng mga siyentipiko ang eksaktong sandali ng pagpisa, isang misteryo na nananatiling hindi pa nalulutas.
Ang laban kontra sa pagkalipol at responsableng pangingisda
Sa loob ng maraming taon, ang isdang ito ay nahuhuli nang walang pagsasaalang-alang sa kaligtasan ng tao. Bagama't hindi ito ang pangunahing target ng industriyal na pangingisda, madalas itong nahuhuli sa mga trawl ng hipon o hinahanap ng mga recreational fisherman na pinahahalagahan ang karne at katatagan nito. Sa Brazil, ang populasyon nito ay bumagsak ng 96% sa loob lamang ng isang dekada, isang tunay na nakababahalang bilang.
Upang mapigilan ang pagbabang ito, ipinatupad ang mga matatapang na hakbang. Halimbawa, sa kilalang 24-Hour Black Corvina Tournament , ipinagbabawal na ngayon ang mga guitarfish sa kompetisyon, na hinihiling sa mga mangingisda na palayain sila pabalik sa tubig. Naging posible ang pagbabagong ito salamat sa gawain ng mga eksperto tulad ni Andrés Jaureguizar at iba pang mga biologist na tumulong sa mga mangingisda na baguhin ang kanilang pananaw mula sa pagiging mangangaso patungo sa pagiging kakampi.
Agham ng mamamayan: ang papel ng mangingisda
Sa kasalukuyan, isang napaka-mapanlikhang sistema ng agham pambayan ang naipatupad . Gamit ang mga QR code, maaaring itala ng mga mangingisda na nakahuli ng isang ispesimen ang datos tulad ng laki, kasarian, at temperatura ng tubig bago ito pakawalan. Ang kolaborasyong ito ay mahalaga para sa pag-unawa sa mga ruta ng pandarayuhan at pag-uugali ng mga chondrichthye (mga pating at pagi).
Ang lahat ng pagsisikap na ito upang mapataas ang kamalayan at magpalaganap ng impormasyon ay nagtapos sa dokumentaryong *Fishermen & Guitars* , na naglalayong baguhin ang ugnayan ng lipunan sa karagatan. Malinaw ang ideya: kung hindi natin aalagaan ang mga hayop na ito, ang ekosistema sa baybayin ay magbabago nang malaki, dahil, gaya ng sinasabi ng mga mananaliksik, kung walang mga gitara ay walang rock and roll.
Ang kaligtasan ng fiddler fish ngayon ay nakasalalay sa isang koordinadong pagsisikap sa pagitan ng agham at ng komunidad. Mula sa mga legal na proteksyon sa Mediterranean hanggang sa mga kampanya sa paglulunsad ng mga programa sa Argentina, ang layunin ay pangalagaan ang biodigester na ito ng seabed . Ang kombinasyon ng mas mahigpit na mga batas, edukasyon para sa mga mahilig sa pangingisda, at siyentipikong pagsubaybay ang tanging paraan upang maiwasan ang ganap na pagkawala ng kakaibang hybrid na ito sa pagitan ng isang ray at isang pating sa ating mga karagatan.