Kung sasabihin ko sa iyo na may isang cephalopod na mukhang galing mismo sa isang pelikulang science fiction, malamang na hindi ka maniniwala sa akin. Gayunpaman, ang karagatan ay may mga sikretong nag-iiwan sa atin na hindi makapagsalita, at isa sa mga pinakanakakabahala ay ang tinatawag na invisible o glass octopus , isang nilalang na tila gawa sa salamin at naninirahan sa pinakamadilim na sulok ng planeta.
Ang mga hayop na ito ay hindi lamang isang biswal na kuryusidad, kundi isang tunay na hamon para sa mga biologist. Isipin mong naninirahan ka sa libu-libong metro sa ilalim ng antas ng dagat, kung saan napakatindi ng presyon at hindi tumatagos ang liwanag; doon nakabuo ang mga kakaibang nilalang na ito ng mga kamangha-manghang adaptasyon sa ebolusyon upang mabuhay sa isang kapaligiran kung saan ang pagbabalatkayo ang pagkakaiba sa pagitan ng pagkain at pagkakain.
Ang kahanga-hangang pugita na gawa sa salamin
Kamakailan lamang, nakamit ng Schmidt Ocean Institute ang isang hindi kapani-paniwalang tagumpay sa pamamagitan ng pagkuha ng larawan sa ispesimen na ito sa kailaliman ng Pasipiko. Ang hayop na ito ay halos transparent, na nagbibigay-daan sa isang tao na makita ang katawan nito at makilala lamang ang mga mata at optic nerve nito , na lumilikha ng isang halos mala-multo na imahe. Ito ay gumagalaw nang mahinahon sa pagitan ng 200 at 1.000 metro ang lalim, bagaman ang ilang mga nakita ay nagmumungkahi na maaari itong sumisid nang mas malalim pa.
Isa sa mga pinakakapansin-pansing katangian ng ispesimen na ito ay ang hugis-parihaba nitong mga mata , isang napakabihirang katangian na nagpapaiba dito sa halos lahat ng iba pang kilalang pugita. Ang pagtuklas na ito, na pormal na naitala noong bandang 2021, ay nagpapaalala sa atin na ang sahig ng karagatan, sa esensya, ang huling dakilang hindi pa nagagalugad na teritoryo sa Daigdig at mayroon pa ring mga hindi kilalang uri ng hayop na lumalangoy doon.
Ang misteryo ng Microeledone galapagensis
Ngunit mas nagiging interesante ang kuwento kapag bumaba tayo sa taas na 1.773 metro, malapit sa Darwin Island sa Galápagos. Doon, isang pangkat na pinamumunuan ni Janet R. Voight at mga kolaborator mula sa mga institusyon tulad ng Field Museum sa Chicago at ng University of Bonn ang naglarawan ng isang bagong uri ng hayop: ang Microeledone galapagensis . Ang maliit, pandak na pugita na ito na may maiikling braso ay lumabag sa lahat ng kilalang mga tuntunin sa taxonomy.
Ang tunay na nakakalito sa mga siyentipiko ay ang balat nito. Hindi tulad ng ibang mga cephalopod sa malalim na dagat na gumagamit ng mga siksik na chromatophores para sa pagbabalatkayo, ang pugita na ito ay may halos translucent na panlabas na ibabaw at halos walang pigment. Kung titingnan mula sa labas, mas mukhang larva ito kaysa sa isang nasa hustong gulang, na nagtutulak sa mga eksperto na ilarawan ang isang phenomenon na tinatawag na heterochrony.
Binaligtad ang biyolohiya
Nangyayari ang heterochrony kapag nagbabago ang bilis ng pag-unlad ng embryo, na nagiging sanhi upang mapanatili ng isang nasa hustong gulang ang mga katangiang karaniwang nakikita lamang sa mga yugto ng kabataan (neoteny). Ang *Microeledone galapagensis* ang perpektong halimbawa: mayroon itong maiikling braso at kakaunti ang mga sucker, na parang huminto nang wala sa panahon ang orasan ng paglaki nito. Ngunit ang tunay na plot twist ay dumarating kapag ang loob nito ay sinuri gamit ang computed tomography (microCT).
Bagama't transparent ang panlabas na bahagi nito, ang panloob na kalamnan sa likod nito ay siksik at madilim . Ito ay kilala bilang inverted countershading. Sa kalikasan, normal na magkaroon ng madilim na likod at mapusyaw na tiyan upang magbalatkayo sa liwanag sa ibabaw, ngunit ang pugita na ito ay gumagawa ng eksaktong kabaligtaran. Ang anatomical architecture na ito ay walang malinaw na katumbas sa iba pang bahagi ng grupo nito, na nag-iiwan sa mga siyentipiko na nagkakamot ng ulo.
Pagtatanong sa taksonomiyang pandagat
Ang panloob na pagsusuri ay nagsiwalat ng isang bagay na mas nakakagulat: ang hayop na ito ay walang supot ng tinta at isang diverticulum ng pananim. Hindi ito maliit na detalye, dahil ang mga istrukturang ito ay itinuturing na mahalaga para sa pagtukoy sa pamilyang Megaleledonidae. Samakatuwid, ang pagkakatuklas sa pugita na ito ay nagtulak sa muling pagsulat ng pormal na paglalarawan ng isang buong pamilya ng mga cephalopod.
Dahil sa teknolohiyang microCT, naging posible na muling buuin ang anatomiya ng ispesimen nang hindi ito sinisira, na mahalaga dahil ang mga hayop na ito ay napakabihira kaya't ang isang ispesimen lamang ang maaaring kumakatawan sa uri nito na magagamit para sa pag-aaral sa loob ng mga dekada. Sa kabila ng mga pagsulong na ito, nananatili pa rin ang mga kakulangan: hindi natin alam kung paano sila nagpaparami, ano ang eksaktong kinakain nila, o kung sila ba ay naninirahan lamang sa Galápagos Islands o nakakalat sa buong silangang Pasipiko.
Ang pagkakaroon ng mga translucent na nilalang na ito at ang kakaibang pagbabaligtad ng kanilang mga pigment ay nagpapakita na ang buhay sa kailaliman ay patuloy na gumagana sa ilalim ng mga patakaran na nagsisimula pa lamang nating maunawaan. Mula sa kahinaan ng glass octopus hanggang sa masalimuot na genetics ng Microeledone galapagensis, ang malalim na karagatan ay nakumpirma bilang isang natural na laboratoryo kung saan ang ebolusyon ay lumikha ng halos hindi nakikitang mga nilalang na humahamon sa ating pag-unawa sa marine biology.
