Kung hihinto ka para isipin ang mga kakaibang bagay na nakatago sa ilalim ng karagatan, maaaring isipin mong nakita mo na ang lahat, ngunit ang kalikasan ay laging may pakana. Isipin mong makakasalubong mo ang isang halos hindi nakikitang molusko , isang nilalang na tila inukit mula sa salamin at dumadaloy sa ganap na kadiliman ng mga karagatan nang hindi napapansin.
Kamakailan lamang, ang mundo ng marine biology ay namangha sa pagkakatuklas ng mga nilalang na tila galing mismo sa isang pelikulang science fiction. Mula sa mga pag-aaral ng Schmidt Ocean Institute hanggang sa pananaliksik sa Galápagos Islands, nagsisimula na nating maunawaan na ang transparency ay hindi lamang isang biswal na panlilinlang, kundi isang brutal na estratehiya para mabuhay sa kailaliman ng Pasipiko.
Ang Kaakit-akit na Pugita na Salamin
Isa sa mga pinakapinag-uusapang milestone ay ang paggawa ng pelikula ng tinatawag na glass octopus. Ang hayop na ito ay isang tunay na kababalaghan ng ebolusyon; ang katawan nito ay halos mala-gulaman at halos transparent, kaya tanging ang mga mata at optic nerve lamang ang nakikita. Isa itong kamangha-manghang adaptasyon para sa paggalaw sa lalim na 200 hanggang 1.000 metro, kung saan ang liwanag ay isang malayong alaala na lamang.
Ang cephalopod na ito ay unang nakunan ng kamera kamakailan lamang, na ikinagulat ng mga eksperto dahil sa hugis-parihaba nitong mga mata , isang kakaibang katangian na taliwas sa karaniwan para sa uri. Ang pagiging mahirap hulihin nito ay ginagawa itong isang tunay na multo ng karagatan, na nagpapaalala sa atin na ang seabed ay nananatiling hindi pa nagagalugad .
Microeledone galapagensis: Ang pugita na lumalabag sa mga patakaran
Kung nawalan na tayo ng masabi dahil sa glass octopus, ang pagkakatuklas sa species na Microeledone galapagensis 1.773 metro sa ibaba ng Darwin Island sa Galápagos ay nasa ibang antas na. Ang ispesimen na ito ay hindi akma sa anumang umiiral na katalogo, na nagtulak sa mga siyentipiko mula sa Field Museum of Chicago at iba pang mga institusyon na sumulat ng isang pormal na paglalarawan sa journal na Zootaxa.
Ang pinakakapansin-pansin ay ang hitsura nito: ito ay isang maliit, medyo pandak na pugita na may maiikling braso at kakaunti ang mga sumususo. Sa unang tingin, tila wala itong espesyal, ngunit ang balat sa likod nito ay halos walang pigment . Habang ang ibang mga cephalopod sa malalim na dagat ay gumagamit ng siksik na chromatophores para sa pagbabalatkayo, ang maliit na nilalang na ito ay halos translucent sa ibabaw nito.
Gayunpaman, dito talaga ito nagiging kakaiba. Dahil sa paggamit ng microCT (isang high-precision computed tomography scan), natuklasan ng mga mananaliksik na, bagama't transparent ito sa labas, ang panloob na kalamnan nito sa likod ay madilim . Sa esensya, mayroon itong reversed countershading: maliwanag ito sa labas at madilim sa loob, isang bagay na walang malinaw na katumbas sa iba pang bahagi ng taxonomic group nito.
Heterokroniya at mabagal na ebolusyon
Upang ipaliwanag ang penomenong ito, bumaling ang mga siyentipiko sa isang konsepto na tinatawag na heterochrony. Sa esensya, nangyayari ito kapag nagbabago ang bilis ng pag-unlad ng embryo, na nagiging sanhi upang mapanatili ng nasa hustong gulang na hayop ang mga katangiang tipikal ng yugto ng larva . Sa kaso ng pugita na ito, ito ay isang uri ng neoteny kung saan tila huminto ang biyolohikal na orasan.
Ito ang nagpapaliwanag kung bakit nananatili ang morpolohiya ng Microeledone galapagensis bilang isang batang hayop kahit na isa itong gumaganang adulto. Ngunit hindi doon nagtatapos ang mga sorpresa, dahil ipinakita ng panloob na pagsusuri na ang hayop ay walang ink sac at crop diverticulum. Ang dalawang katangiang ito ay mahalaga, dahil itinuturing silang mahahalagang katangian para sa pagtukoy sa buong pamilya ng Megaleledonidae.
Ang katotohanan na ang isang nasa hustong gulang na cephalopod ay walang kakayahang maglabas ng klasikong nagtatanggol na ulap ng tinta ay hindi lamang isang pag-uusisa, kundi isang malakas na argumento sa taxonomy na pumipilit sa mga eksperto na muling isulat ang mga hangganan ng isang buong pamilya ng mga cephalopod. Ang lahat ng ito ay naging posible nang hindi nasisira ang ispesimen, salamat sa teknolohiya ng digital imaging na nagbibigay-daan para sa muling pagtatayo ng anatomiya nang hindi nangangailangan ng mapanirang mga dissection.
Mga misteryong kailangan pang malutas
Sa kabila ng mga pagsulong na ito, maraming piraso ng palaisipan ang hindi pa rin magkatugma. Dahil ang pag-aaral ay batay sa mga ispesimen mula sa iisang lugar, hindi natin alam kung ang pugita na ito ay eksklusibo sa Galápagos Islands o kung ito ay nakakalat sa buong silangang Pasipiko. Ang agham ngayon ay nakatuon sa pagsusuring molekular upang kumpirmahin ang eksaktong lugar nito sa puno ng phylogenetic ng cephalopod.
Wala rin tayong alam tungkol sa kung ano ang kinakain nito, kung paano ito nagpaparami, o kung paano ito kumikilos sa pang-araw-araw na buhay. Ngunit normal lang iyon sa bathyal taxonomy; ang pagpapangalan sa isang uri ng hayop ay simula pa lamang ng isang paglalakbay na maaaring tumagal ng mga dekada. Ang katotohanan na ang Darwin Island ay patuloy na nagtataglay ng mga sikreto na halos dalawang kilometro ang lalim ay nagsasabi sa atin na marami pa tayong dapat tuklasin tungkol sa buhay sa Earth.
Ang glass octopus at ang Microeledone galapagensis ay kapwa nagpapakita ng kakayahan ng buhay na umangkop sa matinding mga kondisyon sa pamamagitan ng transparency at pagbabago ng mga siklo ng paglaki nito. Ang mga natuklasang ito, na sinusuportahan ng mga advanced na teknolohiya sa imaging, ay hindi lamang nagpapakita ng mga bagong species kundi hinahamon din ang mga nakaraang biological na klasipikasyon at ipinapakita sa atin na ang malalim na karagatan ay isang laboratoryo ng ebolusyon kung saan ang mga kumbensyonal na tuntunin ng pagbabalatkayo at anatomiya ay kadalasang nababaligtad.
